PANDORA’NIN ÖYKÜSÜ
Ateş yalnız Zeus’ta, başka kimselerde yok,
Ondan ateşi çalmak isteyen kimseler çok.
Prometus bunların başında geliyordu,
Zeus’u kafalayıp çalacağım diyordu.
Sonunda muradına ermişti Prometus,
Çaktı tüm olanları yattığı yerden Zeus.
Çağırdı çömlekçiyi yap dedi bana hemen,
Kadın olsun o heykel mis koksun gezinirken.
Alacaktı hıncını bizim Prometus’tan,
Ateş çalmak kolay mı Baba Tanrı Zeus’tan.
Zincirli Prometus Kafkaslara bağlandı,
Ciğer söken kartal da zaten bu dağda vardı.
Kartal Prometus’un göğsünü gagaladı,
Ama Herkül yetişti kartalı yakaladı.
Herkül Prometus’a özgürsün sen git dedi,
Zeus seni görmesin diyerek perçinledi.
Satranç oynar gibi kurmuştu oyununu,
Baba Zeus verir mi ellere koyununu.
Güzelim Pandora’nın eline verdi çömlek,
Sakın ha açmayasın bu çömleği diyerek.
Pandora gitti hemen hırsızın kardeşine,
Ben sana âşık oldum, evlen benimle diye.
Pandora’yı görünce şaşırdı küçük kardeş,
Çocuk musun güzelim, olmaz mıyım sana eş?
Karın olurum fakat çömlek açılmayacak,
İçinde ne var ise yere saçılmayacak.
Zeus ne derse desin hiç öyle şey olur mu,
Pandora’nın çömleği açılmadan durur mu?
Çömlek yere düşünce bin parçaya bölündü,
İçi tüm kötülükmüş her taraftan göründü.
Meğerse Zeus Baba insanları sevmezmiş,
Kötülük yaymak için böyle bir gün beklermiş.
Dünya o günden sonra hep kötülükle dolmuş,
İyi insanlar bile sonunda kötü olmuş.
Hiç açmasaydı keşke Pandora o kutuyu
Çıkmasaydı ortaya insanların pis huyu.
Ben bunu öyküledim unutmayalım diye
Okuyanlara olsun bu dizeler hediye…
Yalçın ANIL
15.12.2025
